Nornik iberyjski (Microtus cabrerae) – gatunek ssaka z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae).

Zasięg występowania Nornik iberyjski występuje na Półwyspie Iberyjskim w Hiszpanii i Portugalii i ma nieciągły zasięg występowania.

Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1906 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Microtus cabrerae. Holotyp pochodził z góry Sierra de Guadarrama, w okolicy Rascafría, w Hiszpanii.

M. cabrerae jest jedynym żyjącym przedstawicielem podrodzaju Iberomys. Ma bliższe powiązania filogenetyczne z nearktycznymi Microtus niż z jego kongenerami z Palearktyki. Najbliższy mu był wymarły w późnym środkowym plejstocenie Microtus brecciencis z Hiszpanii, południowo-wschodniej Francji i północno-zachodnich Włoch, i z którego prawdopodobnie wyewoluował. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.

Etymologia Microtus: mikros „mały”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”. cabrerae: dr. Ángel Cabrera y Latorre (1879–1960), hiszpański zoolog, paleontolog, wyemigrował do Argentyny w 1925 roku.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 100–135 mm, długość ogona 30–52 mm;