Dalej leżą kości śródręcza o szerokich od strony dłoniowej głowach. Powierzchnie stawowe przemieszczone są konserwatywnie grzbietowo. Trzony ich są smukłe, nieznacznie zakrzywione (mniej niż u współczesnych człekokształtnych-brachiatorów). Na ich stronie grzbietowej znajdują się zagłębienia, którymi zażyciowo przebiegały więzadła śródręczno-paliczkowe podoczne. Jeszcze dalej znajdują się paliczki o smukłych, nieznacznie zakrzywionych trzonach. W przypadku paliczków proksymalnych trzony prawie nie są zakrzywione. Na powierzchni dłoniowej umiejscawia się szeroki kil. Długość paliczków stanowi istotną wskazówkę w ustalaniu trybu życia zwierzęcia. Paliczki proksymalne naczelnych żyjących na ziemi i poruszających się na czworakach, jak pawian, mandryl czy patas, są najkrótsze, gdyż przekłada się na nie niższy moment zginający. Z kolei nadrzewne formy, jak gibon czy mangaba, mają długie paliczki, ułatwiające chwytanie się gałęzi drzew. U ekwatoriusa paliczki były dłuższe niż u form naziemnych, podobne do spotykanych u naczelnych pędzących mieszany tryb życia, jak makak czy kotawiec sawannowy, krótsze zaś od szympansich czy gibonich. Długie palce utrudniałyby mu czworonożny chód na palcach. Raczej poruszałby się on na dłoniach.