Gdy Jerozolima dostała się pod panowanie rzymskie, pozostała stolicą Judei i ogólnoświatowym centrum judaizmu. Standardowo liczące od 100 do 200 tysięcy mieszkańców miasto trzy razy w roku, w święta Pesach, Pięćdziesiątnicy i Sukkot wypełniało się pielgrzymami, przez których jego populacja wzrastała do 1 miliona osób (dokładna liczba jest uzależniona od źródła szacunków ludnościowych). Małe, starożytne miasto przy tych okazjach musiało poradzić sobie nie tylko z tłumem ludzi, ale także z dużą ilością ofiar ze zwierząt oraz darów, co wymagało tymczasowego wzrostu dostaw żywności, miejsc zakwaterowania, udogodnień związanych z kąpielami rytualnymi i wszystkich aspektów handlu. W związku z tym król Herod Wielki, sprawujący władzę nad Judeą z nadania rzymskiego zmagając się z problemami logistycznymi, konsekwentnie dążył do przebudowy miasta i świątyni, aby przystosować je do okresowego napływu ludności. Około 20 roku p.n.e. Herod rozpoczął realizację projektu całkowitego przebudowania i powiększenia Drugiej Świątyni.