Zrezygnował po dwóch latach, w 1924 został redaktorem naczelnym „Przeglądu-Laryngo-otiatrycznego”. W latach 1933–1934 był dziekanem Wydziału Lekarskiego UW. W 1934 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. Feliks Erbrich był człowiekiem bardzo zamożnym, ale w swojej pracy zawodowej zarówno asystentów jak i pacjentów traktował w ten sam sposób, jak równych sobie. Wśród ubogich, a szczególnie w społeczności żydowskiej miał opinię człowieka niezwykłego, uzdrowiciela, którego dotyk przywracał zdrowie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 191-5-22).
Publikacje Metody badania krtani, tchawicy i oskrzeli (1919) współautor, Metody badania narządu oddechowego (1920) współautor, Patologia dróg oddechowych górnych i uszu (1927).
Przypisy
Bibliografia Czy wiesz kto to jest?, praca zbiorowa pod redakcją Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, tom I s. 167 Grzegorz Janczewski: Tworzyli polską laryngologię. Kierownicy Kliniki Otololaryngologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego: Feliks Antoni Erbrich (1874–1938). „Magazyn Otolaryngologiczny”. Vol.