sezonowego nosicielstwa maczugowca błonicy u dzieci w domu opieki.
Podczas II wojny światowej aresztowany przez ukraińskich kolaborantów, zwolniony na żądanie niemieckiego dyrektora stanisławowskiego PZH, następnie przeniesiony do Kielc jako lekarz epidemiolog filii PZH (1943–1945).
Po wojnie organizator filii PZH w Gdyni (1945) i Gdańsku (1945–1952), wykładowca na Wydziale Mikrobiologii Uniwersytetu Gdańskiego (1950–1952), kierownik pracowni w Zakładzie Bakteriologii (1952–1975), wicedyrektor (1960–1962) i sekretarz naukowy PZH (1964–1965), ekspert WHO delegowany do Ministerstwa Zdrowia Mongolii (1966–1968).
W 1954 został docentem, w 1959 profesorem nadzwyczajnym, a w 1970 profesorem zwyczajnym. W 1975 przeszedł na emeryturę.
Był mężem Stefanii z Prieglów (1911–1970), mgr filozofii, bibliotekarki.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera PPRK-1-368).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (19 lipca 1946) „za zasługi położone na polu organizacji służby zdrowia w Polsce”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (13 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 13 stycznia 1955 r. nr 0/113 - na wniosek Ministra Zdrowia.
Przypisy