Z wytwórnią współpracowali m.in. Giovanni Vitrotti i Roberto Omegna. Jej popularnymi aktorami byli Alberto Capozzi i Mary Cléo Tarlarini. Ambrosio zatrudniało świetnych aktorów, techników i scenarzystów.
W 1913 r. wytwórnia otworzyła w Turynie jeden z pierwszych pałaców kinowych we Włoszech.
Wytwórnia działała także poza granicami Włoch, m.in. w Rosji, Niemczech i Stanach Zjednoczonych (gdzie otwarła swoją filię w 1912 r.).
W czasie I wojny światowej wytwórnia popadła w kłopoty finansowe – jej studio zostało zajęte przez rząd na potrzeby produkcji części samolotowych. W związku z tym znacznie spadła liczba tworzonych filmów – w 1917 było ich zaledwie 9. Zrealizowane po wojnie kosztowne superprodukcje, które miały uratować budżet firmy, okazały się finansowymi klapami. W 1923 r. Arturo Ambrosio odszedł z przedsiębiorstwa i produkcję wstrzymano, a w następnym roku wytwórnię zamknięto. Do dziś z jej dorobku zachowało się ok. 10% filmów.
Wybrane produkcje Il carne riconoscente Marek Licyniusz (org. Marcus Lycinius, 1907) Antyczna Grecja (org. Antica Grecia, 1908) Ostatnie dni Pompei (org. Gli ultimo giorni de Pompei, reż.