Filip Nereusz Szaniawski herbu Junosza (ur. w 1727 lub 1728, zm. 22 maja 1782 w dobrach Drzewica) – starosta kąkolownicki, starosta bolesławski w 1777 rokuw tym roku uzyskał dożywocie na starostwo bolesławskie wraz z Ludwiką Załuską, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 332., poseł na sejmy, przemysłowiec.
Życiorys Był młodszym synem Fabiana Kazimierza i Eleonory z Potockich. Wraz z bratem Teodorem przekazał sierpnia 1744 odziedziczony po ojcu klucz falencki w dzierżawę podkanclerzemu koronnemu Janowi Małachowskiemu. 27 września 1746 uzyskał starostwo radzickie w powiecie opoczyńskim z cesji ojczyma, podczaszego zatorskiego i oświęcimskiego Antoniego Grodzickiego. W 1748 dokonał podziału dóbr z bratem Teodorem. W powiecie opoczyńskim posiadał tu dobra Drzewica miał majętności w powiecie radomskim i sieradzkim. W 1752 otrzymał starostwo kąkolownickie w ziemia łukowskiej. Obrany na sejmiku w Rawie 27 sierpnia 1760, posłował Szaniawski na sejm warszawski w 1760 W tym samym roku rozpoczął inwestycje gospodarcze w dobrach Drzewica. W pobliżu miasta wystawił wielki piec, jeden z najnowocześniejszych w ówczesnej Polsce oraz odlewnię.