Antoni Jan Lemparty (ur. 28 sierpnia 1903 w Krzemieniewicach, zm. 30 maja 1978 w WarszawieMariusz Leszczyński Księża diecezjalni Archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego. Słownik biograficzny, wyd. IPN, Warszawa 2020, s. 423–424.Stefan Wójcik Praca kapłanów Archidiecezji Lwowskiej na Dolnym Śląsku, w: Studia Polonijne, t. 17 (1996), s. 64.) – polski ksiądz katolicki, kapelan 7 Dywizji Piechoty ludowego Wojska Polskiego, jeden z „księży patriotów”.
Życiorys Był synem Wawrzyńca i Apolonii z d. Bogłowskiej. W 1923 ukończył Liceum im. Piusa X we Włocławku i w tym samym roku rozpoczął naukę w seminarium duchownym w tym mieście, jednak w 1924 przeniósł się do seminarium we Lwowie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1928. Następnie pracował jako wikariusz w parafiach w Warężu (1928–1931) i Uhnowie (1931–1932) oraz administrator parafii w Krasnem (1932–1933), Turówce (1933–1935), Sidorowie (1935–1936), Wolicy Derewlańskiej (1936–1938) i Chołojowie (1938–1939). W czasie kampanii wrześniowej w randze kapitana służył jako kapelan w Szpitalu Wojskowym Nr 202 we Lwowie. Po zakończeniu działań wojennych pracował na parafii w Ładycznie koło Tarnopola a później w Powitnie pod Lwowem. Tam został napadnięty przez oddział Ukraińskiej Powstańczej Armii, który obrabował mu mieszkanie a jego pod groźbą śmierci zmusił do wyjazdu.