W kwietniu 1928 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko referenta. Z dniem 5 stycznia został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1930/1932. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej w Warszawie na stanowisko dowódcy batalionu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Grudziądzu na stanowisko szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Latem 1936 został przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego na stanowisko kierownika referatu etapowego. Wiosną 1938 zachorował na gruźlicę i praktycznie nie wykonywał obowiązków służbowych. W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Naczelnego Wodza na stanowisku referenta w Wydziale Etapowym. Razem z personelem Oddziału IV Sztabu NW został ewakuowany do Rumunii.
Był żonaty z Kazimierą Marią z Janickich (1903–1931), miał córkę Marię Alicję po mężu Wilkoszewską (1928–2011).
Zmarł 4 marca 1946 w Gdańsku.