W 1967 roku zaczął wykładać w Królewskim Kolegium Weterynaryjnym Uniwersytetu w Sztokholmie. W latach 70. XX wieku kontynuował badania nad prostaglandynami, odkrył kilka nowych związków z tej grupy, a także tromboksan, odpowiedzialny za krzepnięcie krwi i skurcze naczyń krwionośnych. W 1976 roku przebywał jako profesor wizytujący na Uniwersytecie Harvarda, a w 1977 roku na Massachusetts Institute of Technology. W latach 1978–1983 był dziekanem Wydziału Medycznego Instytutu Karolinska, a od 1983 do 1995 roku rektorem tej uczelni. W latach 80. i 90. prowadził badania nad Leukotrienami.
W 1982 roku otrzymał, wraz z Sune Bergströmem i Johnem Vanem Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za ich odkrycia dotyczące prostaglandyn i pokrewnych substancji biologicznie czynnych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Lund Kategoria:Szwedzcy biochemicy Kategoria:Nobliści – fizjologia i medycyna Kategoria:Ludzie urodzeni w Halmstad Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2024