Po oskarżeniu i uwięzieniu męża za czyny homoseksualne Constance w maju 1895 uciekła razem z dziećmi na kontynent. Aby uniknąć skutków tego skandalu, zmieniła nazwisko na Holland, nazwisko rodowe, które wcześniej przyjął jej brat Otho dla uniknięcia wierzycieli w wyniku kłopotów finansowych. Po okresie wędrówek zamieszkała we włoskiej wiosce Bogliasco, niedaleko Genui. Przez całe okres wygnania cierpiała, obok ciężaru bycia samotną matką w obcym środowisku, również z powodu złego stanu zdrowia.
Dolegliwości zdrowotne Pierwsza wiadomość o jej dolegliwościach zdrowotnych pochodziła z około 1889 roku, kiedy zaczęła kuleć na prawą nogę i musiała przy chodzeniu podpierać się kijem. W marcu tego samego roku odpoczywała przez 10 dni w Brighton, po czym od czerwca do sierpnia miała nawrót dolegliwości. Później czuła się dość dobrze aż do końca 1891, kiedy znów pojawiły się ciężkie bóle, szczególnie w ramionach, które nazwała „reumatyzmem”, a następnie (1893) „nerwobólami”. Kolejne lata charakteryzowały się okresowymi nawrotami dolegliwości. W grudniu 1895 r. została hospitalizowana w prywatnej klinice w Genui pod opieką włoskiego ginekologa, Luigiego Marii Bossiego. Jej stan zdrowia uległ dalszemu pogorszeniu. Zmarła w Genui 7 kwietnia 1898 r. Prawdopodobną przyczyną jej śmierci była niedrożność jelit. Zdaniem Ashley H.