W 1892 habilitował się w Krakowie na docenta matematyki na podstawie rozprawy "O całkach rozwiązania równań różniczkowych zwyczajnych liniowych jednorodnych rzędu drugiego" i po śmierci prof. Mariana Baranieckiego wykładał na Uniwersytecie jednocześnie ucząc w szkole realnej. W 1896 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. W 1899 objął po profesorze Władyslawie Zajączkowskim katedrę matematyki w Politechnice Lwowskiej. W latach 1902/3, 1905/6, 1907/8 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii, a w 1903/4 rektora szkoły.
Popełnił samobójstwo w Zakopanem, gdzie przebywał celem poratowania zdrowia. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we LwowieNekrolog Kurier Lwowski 1908 nr 148 s.4. Miał żonę i trzyletnie dziecko.
Publikacje Podręcznik równań różniczkowych ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb techników i fizyków (1907) Wykłady matematyki : równania różniczkowe
Przypisy
Bibliografia K. Żórawski Stanisław Kępiński. Wspomnienie pośmiertne Wiadomości Matematyczne 1908 nr 5-6 s.