Płomienie do fanfar – weksylium będące znakiem oddziału wojskowego, stowarzyszenia, nieduży proporczyk przypinany do trąbki. Pojawiły się one samorzutnie w jednostkach kawalerii i artylerii, które nie posiadały swoich sztandarów, a ich wizerunek i sposób wykonania został ujednolicony 18 marca 1924 r. (Dz. Rozk. MSWojsk. 1924, nr 11, poz. 160), dnia 3 sierpnia 1929 r., usankcjonowano używanie płomieni również w piechocie (Dz. Rozk. MSWojsk. 1929, nr 26, poz. 259).
mały|Płomień jazdy - prawa strona|lewo mały|Płomień jazdy - lewa strona Płomień do trąbki jazdy: Wykonany z tkaniny jedwabnej karmazynowej (adamaszkowej) w kształcie proporca do lancy, szer. 35 cm. dług. 45 po rogach, 30 pośrodku. Na stronie prawej orzeł polski w koronie, haftowany srebrem wypukło. Korona, dziób i szpony złote. Po rogach u dołu Nr. pułku, na jednym głoska U (ułanów) lub S. K- (strzelców konnych), na drugim cyfra, np.: „3-ci“ Głoski i cyfry haftowane srebrem lub jedwabiem białym, tonowanym, wys. 4 1/2cm. Po brzegach płomienia, ze wszystkich stron naszyty galon srebrny, gładki, 2 cm. szeroki, płomień w koło obszyty podwójną frędzlą srebrną szerokości 5 cm, licząc w od górnej krawędzi frędzli. Między obrzeżem, a galonem, pozostawiona przestrzeń karmazynowa w kształcie wąskiej wypustki.