w bitwie pod Konstantynówką w listopadzie, pod Belebej w grudniu). Następnie został odkomenderowany na kurs w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego w Tomsku. W tym czasie został mianowany podporucznikiem. Po ukończeniu kursu 5 maja 1919 został skierowany z powrotem do Nowonikołajewska i od tego czasu był oficerem sztabu 5 Dywizji Strzelców Polskich i adiutantem dowódcy, Jana Skorobohatego-Jakubowskiego. W trakcie rewolucji bolszewickiej podczas walk w Stepie Kułundyjskim ewakuował z linii walk rannego dowódcę. W styczniu 1920 pod Krasnojarskiem będąc w stanie chorobowym dostał się do niewoli bolszewickiej, a po wyzdrowieniu 10 maja 1920 uciekł z obozu jenieckiego.
Do Polski przybył 19 sierpnia 1920 i natychmiast został włączony do działań Wojska Polskiego podczas trwającej wojny polsko-bolszewickiej, obejmując stanowisko dowódcy 9 kompanii w 1 pułku strzelców.