Po nastaniu pokoju pozostał w Wojsku Polskim. Służył w sztabie Ministerstwa Spraw Wojskowych od czerwca 1921, w Szefostwie Administracji Armii od stycznia 1922. Na początku lat 20. odbywał studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Szkole Nauk Politycznych. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Od września 1923 ponownie był dowódcą kompanii macierzystej jednostki, przemianowanej w międzyczasie na 72 pułk piechoty i stacjonującej w Radomiu, a po miesiącu został przeniesiony na kurs doszkolenia w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Jako oficer nadetatowy 72 pułku piechoty odbył Kurs Normalny 1924–1926 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego i pozostał na uczelni WSWoj. na stanowisku asystenta taktyki piechoty. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. Później pełnił stanowisko dowódcy batalionu 3 pułku strzelców podhalańskich od połowy 1928 do grudnia 1929. Następnie został mianowany szefem sztabu 8 Dywizji Piechoty. Później został szefem Wydziału Wyszkolenia Ministerstwa Spraw Wojskowych od października 1931. W 1932 był oficerem Biura Ogólno-Administracyjnego I wiceministra spraw wojskowych. Został awansowany na stopień podpułkownika.