Krajka póprużka Tkane były na warsztatach domowych z wełny, o wzorach zgeometryzowanych; w kolorystyce z przewagą czerwieni. Krajki z początku XX wieku miały szerokość od 5 do 10 cm. Krajki służyły do podtrzymywania, okręcania zapasek i opinek.
Skarpety Dziergane na drutach z włóczki. Sięgały zazwyczaj do podudzia. Górny szlak ozdobiony był pasmem figur geometrycznych, po bokach doszywano pompony.
Postoły Wykonane ze skóry, z charakterystycznymi wygiętymi noskami. Z przodu zaszywane były zawinięciami ze skóry, po bokach zaś dziurkowane tak, by można było przepleść rzemień. Postoły zdobiono obiciami mosiężnymi. Obecnie często doszywa się do nich plastikowe cekiny.
Biżuteria mały|Biżuteria ze stroju ślubnego huculskiego Na przełomie XIX i XX wieku kobiety do świątecznego stroju zakładały na szyję wiele ozdób. Archaiczną ozdobą o właściwościach magicznych był rodzaj naszyjnika z nawleczonych korpusów chrząszczy gatunku kruszczyca złotawka, tzw. ołeńky. Pancerze owadów konserwowano w parafinie i oleju lnianym. Bardzo popularnym surowcem do wyrobu naszyjników były nasiona kłokoczki południowej. Oprócz korali prawdziwych, noszono paciorki ze szkła. Faworyzowano bordowe korale ze szkła z zatopionymi opiłkami złota lub tańsze malowane farbą, która imitowała ten kruszec.