Elżbieta Łucja Sieniawska z domu Gostomska herbu Nałęcz (ur. 13 grudnia 1573, zm. 20 września 1624 w Radawcu) – marszałkowa nadworna koronna, fundatorka benedyktynek w Sandomierzu.
Życiorys Była jedynym dzieckiem wojewody rawskiego Anzelma Gostomskiego z jego czwartego małżeństwa z Zofią Szczawińską. Dzieciństwo spędziła głównie w Sieprcu (Sierpcu) pod opieką matki. W 1587 matka w obawie przed porwaniem urodziwej i posażnej córki przez starających się o nią konkurentów, oddała ją pod opiekę Anny Jagiellonki. W 1590 mimo awersji do małżeństwa poślubiła kalwinistę Prokopa Sieniawskiego, wówczas podczaszego nadwornego, którego na małżonka wybrali dla niej królowa Anna oraz krewni. Zostawszy wdową w 1596 ku niezadowoleniu krewnych, zdecydowanie odrzuciła wszystkie propozycje ponownego małżeństwa. Skoncentrowała się na doskonaleniu osobistym oraz umacnianiu wiary i pobożności swojego otoczenia. Nie dopuszczała w swym otoczeniu zabaw, tańców oraz muzyki świeckiej. Surowo przestrzegała zasad obyczajności. Osobiście stroniła od wszelkich okazji towarzyskich, a jedynym od tego odstępstwem była jej obecność na weselu króla Zygmunta III Wazy, którego była wielką zwolenniczką. Czas spędzała na modlitwach, nabożeństwach, a także nocnych czuwaniach, imała się ciężkiej pracy i poniżających posług.