W przypadku projektu rewersu istnieją przypuszczenia, że Stanisław Lewandowski opracował go opierając się na swojej rzeźbie postaci z 1924 r. W latach 20. XX wieku w przekazanej do prasy przez dyrekcję Mennicy Państwowej interpretacji rysunku rewersu pisano o królowej Jadwidze, jednak wzór monety zaczęto nazywać „Konstytucja” z powodu księgi trzymanej na kolanach przez postać kobiety.
W ramach przygotowań do bicia „Konstytucji” w Mennicy Państwowej wykonywano wiele prób m.in. z różną głębokością reliefu oraz testowano bicie monety w różnych wariantach i w różnych metalach.
Srebro niezbędne do emisji zakupiono w górnośląskiej hucie Strzebnica.
Bicie rozpoczęto ok. 20 kwietnia 1925 roku, ale po kilku dniach cały proces wstrzymano. Nie istnieją żadne źródła, w których informowano by o liczbie wybitych w tym okresie egzemplarzy, które następnie zamknięto w sejfach mennicy. Pozostawały tam do 1926 r. do wydania zgody przez Ministerstwo Skarbu zezwalającej na sprzedaż monet wraz ze wszystkimi próbami. Dystrybucję miał prowadzić Gabinet Numizmatyczny mennicy, a uzyskane w ten sposób pieniądze planowano przeznaczyć na zakup wyposażenia i numizmatów. Z całej sprzedaży „Konstytucji”, w cenie 15 ówczesnych złotych, odbywającej się w latach 1927–1930, uzyskano kwotę około 17 tys.