Jeżeli wskazuje na to treść świadczonej przez prowadzącego cudzą sprawę usługi, potwierdzenie może doprowadzić do powstania stosunku prawnego innego niż zlecenie (np. stosunku przechowania).
Ratowanie cudzego dobra Art. 757 KC przewiduje szczególną postać prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia. Zgodnie z ustawą, kto w celu odwrócenia niebezpieczeństwa grożącego drugiemu ratuje jego dobro, może żądać od niego zwrotu uzasadnionych wydatków, chociażby jego działanie nie odniosło skutku. W tym przypadku zostaje złagodzony reżim odpowiedzialności prowadzącego cudze sprawy bez zlecenia – działający jest odpowiedzialny jedynie za winę umyślną lub rażące niedbalstwo.
w prawie rzymskim
Charakter prawny Instytucja prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia swój początek ma w prawie rzymskim. zachodziła wtedy, gdy osoba, na której nie ciążył obowiązek prowadzenia spraw w interesie innej osoby, z własnej inicjatywy podejmowała się prowadzenia tych spraw. Z jednostronnego działania osoby podejmującej się załatwiania cudzych spraw bez zlecenia mógł powstać stosunek obligacyjny łączący osobę, która podejmowała działanie () z osobą, w której interesie działanie podjęto (), jeżeli zostały spełnione następujące warunki: miał zamiar prowadzenia spraw innej osoby (tzw.