Pomoc szacuje się na 7,2 mln litów, z czego niemal 35% pochodziło z budżetu rządu Litwy.
W początkowym okresie władze litewskie milcząco przyzwalały na ucieczki z obozów internowanych żołnierzy, którzy przedostawali się na Zachód do sprzymierzonych Wielkiej Brytanii i Francji. Powodowało to naciski Niemiec na rząd litewski. Wpływy hitlerowskie spowodowały zaniechanie przewożenia przez szwedzkie linie lotnicze obywateli polskich w wieku 18–50 lat z terytorium Litwy, nawet w przypadku posiadania przez nich stosownych wiz.
Jesienią 1939 Litwa podjęła rozmowy na temat zwrotu uchodźców, którzy pochodzili z polskich terytoriów zajętych przez III Rzeszę i Związek Sowiecki. Hitlerowskie Niemcy były zainteresowane tylko tymi cywilami i żołnierzami, którzy nadawaliby się do pracy w rolnictwie. W październiku 1939 roku rząd Litwy podjął decyzję o zwolnieniu internowanych pochodzących z Wileńszczyzny i postanowił przekazać Związkowi Sowieckiemu oraz Niemcom internowanych z terytoriów okupowanych przez te państwa. Niemcy zgodzili się przyjąć tylko żołnierzy pochodzenia niemieckiego, potem także tych nadających się do pracy na roli oraz – na skutek zabiegów litewskich – także robotników i członków rozdzielonych rodzin. Spośród policjantów hitlerowcy przyjęli tych, który godzili się na służbę w policji w Generalnym Gubernatorstwie.