Fortyfikacje Fortyfikacje oppidum były potężne, a do tej pory są dobrze widoczne w terenie – w niektórych miejscach różnice wysokości między dnem fosy a koroną wału wynosi 6 m. W trakcie badań rozpoznano dwie główne fazy budowy fortyfikacji – w pierwszej nad fosą z odsadzką był wybudowany kamienny mur wzmocnione pionowymi słupami. Za murem znajdowała się konstrukcja z drewnianych bali. Przestrzeń między murem a tylnym murem miała 4 m szerokości i wypełniona była gliną i żwirem, a do tylnej ściany przylegała rampa. Po pewnym czasie te umocnienia zostały zrównane z ziemią i wybudowane na nowo, szersze i przesunięte o kilka metrów na zewnątrz. Całkowita długość fortyfikacji była większa niż 2 km i świadczy nie tylko o umiejętnościach ich budowniczych, ale i o dobrej organizacji – przy budowie przemieszczono ogromne masy ziemi, na miejsce musiano dostarczyć kamień, glinę, żwir i pnie drzew (zarówno do budowy fortyfikacji, jak i domostw i warsztatów). To wszystko wymagało rzeszy pracowników i dobrej organizacji, w tym zapewnienia wszystkim wyżywienia.