Następnie jako Emma Stromfeld występowała w Moskwie, Tyflisie, Charkowie i Odessie. Po powrocie w 1886 r. do Warszawy doskonaliła warsztat. Występowała na wielu scenach europejskich: w Mediolanie (1889), Madrycie (1890), w Londynie w Covent Garden, Florencji, Neapolu, Palermo, Hadze i Amsterdamie. W 1891 r. śpiewała w operze lwowskiej role tytułowe w „Łucji z Lammermooru” i „Dinorah” Meyerbeera. Od lipca 1892 r. występowała w Teatrze Wielkim w Warszawie wykonując partie Łucji w „Łucji z Lammermooru”, Violetty w „Traviacie” Verdiego, Julii w „Romeo i Julii” Gounoda, Neddy w „Pajacach” Leoncavalla i Rozyny w „Cyruliku sewilskim” Rossiniego. W 1894 występowała w Odessie, a w 1895 r. w Mediolanie i Lizbonie. W styczniu i lutym 1896 r. śpiewała w Warszawie (dziesięć koncertów), a następnie w Wilnie i Neapolu. W marcu 1897 r. wystąpiła w Warszawie pięciokrotnie, po czym ponownie śpiewała w Mediolanie, a także w Bergamo i Florencji. Po zakończeniu w 1898 r. kariery koncertowej i scenicznej osiadła w Odessie, tam przez dwadzieścia lat prowadziła działalność pedagogiczną. W 1919 r. przeniosła się do Polski, zamieszkała w Kielcach, gdzie nadal uczyła śpiewu. Uchodziła za jedną z najwybitniejszych śpiewaczek operowych końca XIX w. Miała w repertuarze arie z ok.