thumb|240px|Konserwatorium w Lipsku Arthur O’Leary (ur. 15 marca 1834 w Tralee, zm. 13 marca 1919) – irlandzki kompozytor, pianista i pedagog.
Życiorys Pochodził z umuzykalnionej rodziny. Jego ojciec był organistą w parafii Tralee, dziadek – nauczycielem muzyki, wujek – organistą w Katedrze Najświętszej Maryi Panny w Killarney. Arthur O’Leary był poprzez ojca spokrewniony z Arthurem Sullivanem.
Początkowo uczył się muzyki w domu, ale w wieku 8 lat swoją biegłością gry na fortepianie zainteresował Wyndhama Goulda, który objął go patronatem i sfinansował jego dalszą naukę. W latach 1844–1846 studiował w Dublinie, a następnie wyjechał do Niemiec by od 1847 studiować w lipskim konserwatorium.
Przez pięć lat doskonalił tam technikę gry na fortepianie u Ignaza Moschelesa i Louisa Plaidy’ego, studiował kontrapunkt u Moritza Hauptmanna i kompozycję u Juliusa Rietza. W Lipsku mieszkał w domu Preussera, dzięki czemu miał okazję poznać osobiście m.in. Mendelssohna oraz Roberta i Clarę Schumannów.
W 1852 przeniósł się do Londynu i rozpoczął studia w Królewskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Ciprianiego Pottera i Williama Sterndale’a Bennetta. W 1856 Hrabia Westmorland mianował go profesorem tejże akademii. O’Leary wykładał tam aż do 1903.