Unieruchamianie na powierzchni nośnika Wiele mikroorganizmów naturalnie wykazuje zdolność do przylegania do różnych powierzchni, ponieważ w naturalnym środowisku często w pobliżu takich powierzchni znajduje się więcej substancji odżywczych, co daje takim komórkom przewagę. Unieruchamianie na powierzchni nośnika wykorzystuje tę zdolność, ewentualnie po dodaniu dodatkowego czynnika chemicznego (np. aldehydu glutarowego).
Wykorzystuje się tu adsorpcję i adhezję oparte na wiązaniach jonowych, wodorowych, oddziaływaniach elektrostatycznych, hydrofobowych, van der Waalsa, oraz wiązania kowalencyjne. Jako nośniki stosowane są m.in. skały wulkaniczne (pumeks), szkło porowate, pochodne celulozy, gluten, owoce, bawełna, żywice jonowymienne. Do wad metody należy względnie niskie stężenie biomasy na jednostkę objętości bioreaktora oraz szczególna wrażliwość na zmianę warunków środowiska (np. nadmierna zmiana pH może spowodować odklejanie się komórek).