Ostatni młyn pływający w dolinie Padu, usytuowany powyżej miejscowości Bergantino, został zniszczony w trakcie nalotu alianckiego 2 stycznia 1945 r.
Najstarszym świadectwem istnienia młynów pływających na Adydze (w pobliżu Werony) jest dokument z 905 r., w którym król Berengar I z Friulu nadaje diakonowi Janowi, przyszłemu biskupowi Pawii, trzy miejsca na młyny na tejże rzece. W 1480 r. dokumenty potwierdzają istnienie 7 młynów pływających między miejscowościami Boara Polesine, Lusia i Concadirame, natomiast sto lat później (w 1584 r.) notują ich już 52. W I połowie XIX w. w czasach Królestwa Lombardzko-Weneckiego młyny pływające podlegały rygorystycznym przepisom, określającym m.in. takie ich usytuowanie na rzece, by nie niszczyły brzegów ani nie stanowiły przeszkody w żegludze.
right|thumb|230px|Młyn pływający (rekonstrukcja) w Kolárovie thumb|230px|Młyn pływający na rzece Mura niedaleko Veržej w Słowenii thumb|230px|Współczesna replika młyna pływającego na rzece Mura w miejscowości Mursko Središće w Chorwacji right|thumb|230px|Widok Warszawy od strony Pragi (1770, olej na płótnie) Wiele pływających młynów istniało w środkowym biegu Dunaju, na samej rzece lub Małym Dunaju.