Po 1920 roku pozostały jedynie resztki.
Dom stał pośrodku siedmiohektarowego parku krajobrazowego z kolistym gazonem przed portykiem. Po przeciwnej stronie dziedzińca stała parterowa oficyna wybudowana w podobnym stylu jak dwór. Obok oficyny biegła do dworu nowa droga dojazdowa obsadzona egzotycznymi drzewami (stara droga prowadziła do dworu przez zabudowania folwarku).
Przez park przepływał strumień wpadający do sadzawki, ku której opadały tarasy parku. Niedaleko była druga sadzawka. Przez strumień i drzewostan dwustuletnich dębów, klonów i modrzewi wiodły alejki z mostkami. Ostatni właściciel Litwy, Jan Mikulicz-Radecki został pochowany w tym parku, zgodnie ze swą ostatnią wolą. Dwór został spalony w 1944 roku przez żołnierzy Armii Czerwonej, którzy do rozniecenia ognia ułożyli wielki stos książek starych księgozbiorów z tutejszej biblioteki.
Majątek Litwa został opisany w 4. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego (dodatkowe zdjęcia są w tomie 11.).
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie stołpeckim