Celtyckie oppida na ziemiach czeskich – były zakładane od początku II w. p.n.e., głównie południowej części kraju wzdłuż toku Wełtawy.
Najwcześniejsze grodziska celtyckie na ziemiach czeskich powstały w VI-V w. p.n.e. w południowych i środkowych Czechach. Później zostały one opuszczone i stopniowo zanikłyPetr Drda, Alena Rybová: Keltové a Čechy, Academia, Praha 1998, 196 s., .
Od przełomu V i IV w. p.n.e. w kilku falach przybywały do środkowej Europy nowe plemiona celtyckie z Europy zachodniej. W IV w. p.n.e. przybyli z zachodu Celtowie, m.in. Bojowie zajęli najbardziej żyzne ziemie czeskie.
W II i I w. p.n.e., gdy ziemie czeskie stały się celem najazdów plemion germańskich z północy oraz nacisk rzymskich legionów z południa, zaczęto budować osiedla typu miejskiego – oppida.
Typy oppidów celtyckich Termín oppidum pochodzi od Rzymian, którzy nazywali tak umocnione miejsca położone w trudno dostępnych lokalizacjach. Jest on związany nie tylko z Celtami, ale i innymi starożytnymi narodami. Według archeologów oppida można podzielić na trzy grupy: Refugia – były ufortyfikowanymi miejscami o charakterze ucieczkowym. Nie były stale zamieszkane, ale służyły jako ukrycie dla mieszkańców najbliższej okolicy w czasie wojny. Na obszarze Czech najczęściej znajdowano je na południu kraju (np.