kolejny remont trwał do końca lat 80. XX wieku.
W 1992 r. cerkiew została ponownie przekazana na cele sakralne. Razem z położonymi w bliskim sąsiedztwie świątyniami – cerkwiami św. Jerzego, św. Maksyma Błogosławionego, św. Barbary, Narodzenia św. Jana Chrzciciela i Poczęcia św. Anny – wchodzi w skład patriarszego metochionu (kompleksu świątynnego o szczególnym znaczeniu, ale bez prawa stauropigii) na Zariadju.
Architektura Cerkiew Ikony Matki Bożej „Znak” z zewnątrz wzorowana jest na starszych ruskich świątyniach prawosławnych, jednak wnętrze skonstruowano inaczej: pięciokopułowa świątynia wspiera się wyłącznie na masywnych ścianach, nie posiada filarów. Dlatego centralna kopuła świątyni została wzniesiona z drewna, by nacisk na ściany był mniejszy. Składa się z dwóch poziomów: na górnym znajduje się główna świątynia, w której odprawiano nabożeństwa w miesiącach wiosennych i letnich, natomiast na dolnym – zimowa cerkiew św. Atanazego z Athosu z obszernym przedsionkiem i bocznym ołtarzem św. Mikołaja (następnie jej patronem uczyniono św. Sergiusza z Radoneża). Od zachodu i północy cerkiew otaczały galerie, dzwonnicę natomiast wzniesiono jako konstrukcję wolno stojącą.
Przypisy
Kategoria:Monaster Ikony Matki Bożej „Znak” w Moskwie Kategoria:Cerkwie w dekanacie Iwerskiej Ikony Matki Bożej