thumb|300px|left|Murus gallicus – konstrukcja wewnętrzna thumb|300px|Rekonstrukcja wału typu murus gallicus na przykładzie oppidum Bibracte (Francja), w rejonie bramy thumb|300px|Model wału typu murus gallicus na przykładzie oppidum Bibracte thumb|300px|Rekonstrukcja wału typu murus gallicus na przykładzie oppidum Manching thumb|300px|Rekonstrukcja wału typu murus gallicus na przykładzie umocnień Trewiru Murus gallicus (z łac. – „galijski mur”) – typ umocnień, wał obronny wokół oppidum, budowany przez Celtów, głównie na obszarze Galii, a także w Bawarii.
Opisany przez Juliusza Cezara w dziele O wojnie galijskiej (łac. Commentarii de bello Gallico):
Wszystkie zaś galijskie mury obronne takiej są zazwyczaj konstrukcji. Układa się na ziemi wzdłuż proste i jednolite belki w równych odstępach odległych od siebie na dwie stopy. Wiąże się je od wewnątrz i grubo przykrywa ziemią, natomiast te odstępy, o których mówiliśmy, wypełnia się od przodu wielkimi głazami. Po ich ułożeniu i spojeniu układa się od góry następną warstwę, przy czym również zachowuje się ten sam odstęp, a belki opierają się na sobie, lecz w równych ułożone odstępach poszczególne belki są ciasno powiązane leżącymi pośrodku poszczególnymi głazami. W ten sposób splata się ze sobą kolejno całą konstrukcję, tak długo, aż uzyska się odpowiednią wysokość muru.