W nocy z 1 na 2 stycznia 1905 roku okręt wymknął się z oblężonej twierdzy i dopłynął do Czyfu, gdzie został internowany.
Po wojnie rosyjsko-japońskiej W listopadzie 1905 roku, po zakończeniu działań wojennych, niszczyciel został zwrócony Rosji i przypłynął do Władywostoku, wchodząc w skład Flotylli Syberyjskiej. Podczas rewolucji 1905–1907, roku okręt został przejściowo opanowany przez rewolucjonistów, lecz wkrótce został zdobyty przez marynarzy wiernych carowi i uczestniczył w walce z „rewolucyjnym” siostrzanym niszczycielem „Skoryj”. W 1910 roku niszczyciel trafił na remont stoczniowy.
W 1912 roku dokonano modernizacji uzbrojenia jednostki: zdemontowano wszystkie działa kalibru 47 mm, instalując w zamian drugą armatę kalibru 75 mm (usytuowaną w pobliżu rufy) i dwa pojedyncze karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm, a według części źródeł zamieniono także wyrzutnie torped kalibru 381 mm na kalibru 450 mm. Prócz tego okręt mógł przenosić 10 min. Podczas I wojny światowej bazował we Władywostoku. W tym czasie przestarzały niszczyciel osiągał prędkość 22–24 węzły. W trakcie wojny domowej okręt został 30 czerwca 1918 roku zdobyty we Władywostoku przez Japończyków, a następnie zdewastowany przez wycofujących się Białych w listopadzie 1922 roku. Przejęty przez Armię Czerwoną niszczyciel został złomowany w 1922 roku.
Dowódcy