„Skoryj” dostał się pod ogień baterii nadbrzeżnych i pozostałych okrętów Flotylli, w tym „Smiełego”. Uszkodzony okręt ostatecznie został wyrzucony na brzeg Zatoki Złoty Róg, a następnie został podniesiony i trafił do stoczni na remont, trwający do końca 1908 roku z powodu opóźnień przy wymianie uszkodzonych kotłów.
W 1912 roku dokonano modernizacji uzbrojenia jednostki: zdemontowano wszystkie działa kal. 47 mm, instalując w zamian drugą armatę kal. 75 mm (usytuowaną w pobliżu rufy) i dwa pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,62 mm, a według części źródeł zamieniono także wyrzutnie torped kal. 381 mm na kal. 450 mm. Prócz tego okręt mógł przenosić 10 min. Podczas I wojny światowej bazował we Władywostoku. W tym czasie przestarzały niszczyciel osiągał prędkość 22–24 węzły. W trakcie wojny domowej okręt został 30 czerwca 1918 roku zdobyty we Władywostoku przez Japończyków, a następnie zdewastowany przez wycofujących się Białych w listopadzie 1922 roku. Przejęty przez Armię Czerwoną niszczyciel został złomowany w 1922 roku.
Dowódcy