Eugeniusza Jelisiejewa zespół niszczycieli („Skoryj”, „Bojkij”, „Raziaszczij”, „Silnyj”, „Włastnyj” i „Wynosliwyj”) został wysłany w rejon gór Laotieshan na wieść o japońskim desancie. „Skoryj” wszedł w skład zespołu okrętów rosyjskich (pancernik i osiem innych niszczycieli), który w Zatoce Tahe dokonał ostrzału japońskich baterii dział kalibru 76 mm i starł się z krążownikami pancernymi „Kasuga” i „Nisshin”. W nocy z 20 na okręt postawił składającą się z 16 min zagrodę na wodach pomiędzy wyspą Cape a zatoką Lunwantan, na której w dzień ze stratą 20 członków załogi zatonął japoński niszczyciel . W nocy niszczyciel odbył trzecią misję minowania, stawiając 16 min u wejścia do Zatoki Gołębiej. Dwa dni później na jednej z min tej zagrody zatonęła japońska kanonierka pancerna „Pingyuan”, ze stratą 198 członków załogi. „Skoryj”, „Smiełyj”, „Statnyj”, „Storożewoj” i „Włastnyj” wyszły w morze na bezowocne poszukiwania płynącego do Port Artur z ładunkiem żywności niemieckiego statku „Veteran”, gdyż został on trzy dni wcześniej przechwycony przez japońskie awizo „Tatsuta”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Skoryj (1903) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.