Załoga okrętu liczyła początkowo 52 osoby, w tym czterech oficerów, później stan wzrastał do 55 osób.
Służba
„Storożewoj” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego po próbach odbiorczych prowadzonych w 1902 roku, natomiast formalnie odebrany został roku. Wraz z innymi niszczycielami tego typu bazował w Port Artur, początkowo przydzielony do Flotylli Syberyjskiej, która po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej weszła w skład I Eskadry Oceanu Spokojnego. Jednostka wchodziła w skład 2. oddziału niszczycieli, w literaturze polskiej jako oddział (), dywizjon () lub flotylla., grupującego okręty typu Sokoł. roku niszczyciele rosyjskie (w tym „Storożewoj”) wzięły udział w dziennej bitwie morskiej pod Port Artur, ale nie zostały ostatecznie użyte do ataku torpedowego, mimo takiego zamiaru, ani nie uczestniczyły w walce artyleryjskiej. W nocy z 29 na „Storożewoj” wraz z pięcioma innymi niszczycielami i krążownikiem „” został wysłany na rekonesans do Zatoki Dalian, zakończony utratą krążownika, który wszedł na minę. „Storożewoj” otrzymał rozkaz dobić krążownik torpedami, ale jedna torpeda z powodu przechyłów okrętu wypadła z wyrzutni i została uszkodzona, a druga po wystrzeleniu uległa awarii i zatonęła.