Rozwój stowarzyszenia, w którym początkowo miała być możliwa wspólna praca kobiet i mężczyzn, okazał się problematyczny. Sprzeciwiał się temu m.in. gen. Eduard Totleben, bardzo zdecydowanie wspierany przez metropolitę moskiewskiego (Filaret, Wasilij Michajłowicz Drozdow) i innych wysokich przedstawicieli Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Okazało się konieczne wprowadzenie poprawki do ustawy z 1867 roku – wydano dodatkowe rozporządzenie, dotyczące zasad tworzenia organizacyjnie niezależnych „damskich komitetów”. W 1868 roku powstały 22 takie komitety (w tym 9 w Petersburgu i Moskwie). W 1873 roku do ustawy wprowadzono kolejne poprawki, wyrównujące status kobiet i mężczyzn, jednak mężczyźni nie chcieli przystępować do „damskich komitetów”, a taka nazwa długo była stosowana w oficjalnych dokumentach – w 1897 гoku na kursy przygotowawcze dla braci miłosierdzia (sanitariuszy) przyjęto 52 uczestników.