Tryb łączący dla strony biernej tworzy się zestawiając formą imiesłowu biernego czasu przeszłego (utworzoną od tematu supinum) z koniunktiwem czasu teraźniejszego czasownika , , ... (dla formy ) lub koniunktiwu czasu przeszłego niedokonanego czasownika , , ...: , , , , , → byłbym kochany, byłbyś kochany... , , , , , → byłbym podniesiony, byłbyś podniesiony...
Użycie w zdaniach głównych Tryb łączący (zwany w niektórych gramatykach trybem przypuszczającym) stosowany jest, gdy występuje niezgodność z rzeczywistością. Osoba mówiąca może zająć w stosunku do czynności nierzeczywistej jedną z dwóch postaw: postawę rozumu lub postawę woli. Postawa rozumu wyraża się w następujący sposób: mówiący uważa czynność nierzeczywistą za możliwą do spełnienia () mówiący uważa czynność nierzeczywistą za niemożliwą do spełnienia () mówiący zajmuje w stosunku do czynności nierzeczywistej stanowisko niezdecydowane, niepewne lub chwiejne (). Przeczeniem dla formy trybu warunkowego w postawie rozumu jest .
Postawa woli polega na tym, że mówiący pragnie urzeczywistnienia się czynności nierzeczywistej.