Po przyjeździe do Paryża zainteresował się rosyjskim konstruktywizmem oraz sztuką kinetyczną, a następnie kubizmem. Styl Benna ewoluował z czasem, najpierw przeszedł przez okres geometryczny, na który wpływ miała twórczość Wassilego Kandinsky’ego, a następnie zaczął tworzyć w stylu symbolizmu, aby ostatecznie przejść w poetycki realizm. W 1930 został przyjęty do paryskiego Stowarzyszenia Artystów Profesjonalnych, rok później w Galerie L’Époque miała miejsce jego pierwsza wystawa indywidualna. Pomiędzy 1932, a 1939 wystawiał swoje prace w prywatnych galeriach i wystawach zbiorowych we Francji, w tym w Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych. W 1940 prace Benna zostały, podobnie jak prace wszystkich artystów żydowskich, odrzucone przez komisję kwalifikacyjną Salonu Jesiennego.
W 1956 otrzymał Złoty Medal przyznany przez Salon Artystów Francuskich, rok później został laureatem Prix de L’Institut de France. W 1960 wydawnictwo Lefort opublikowało album przedstawiający kolekcję 62 obrazów o tematyce zaczerpniętej z psalmów i fragmentów Biblii, które powstały na podstawie szkiców, które stworzył ukrywając się podczas II wojny światowej. W 1962 otrzymał Grand Médaille de Vermeil de la Ville de Paris. W tym samym roku Fox w Paryżu wyprodukował film o życiu i twórczości Benna.