W trakcie „marszu śmierci” udało mu się uciec i ukryć w Bączu koło Mirachowa.

Po wyzwoleniu 4 kwietnia 1945 wraz z kolegami dotarła do Inspektoratu Oświaty w Kartuzach, gdzie otrzymał przydział do szkoły w Gołczewie gmina Parchowo jako nauczyciel prowadzący. Od września 1947 pracował jako kierownik szkoły w Jamnie w powiecie kartuskim. W latach 1952–1976 pracował jako dyrektor szkoły w Mirachowie pow. kartuski.

Od 1945 r. był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Kiedy zaczęto zmuszać nauczycieli do wstępowania do PZPR, został członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W 1968 r., kiedy usiłowano usunąć go ze stanowiska kierownika szkoły wstąpił do PZPR.

Był szykanowany w związku z przynależnością do TOW „Gryf Pomorski”. Kilkukrotnie wzywany do Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kartuzach, gdzie miał wyjaśnić kim był tzw. „drugi wróg”. W latach 50. i 60. był aresztowany i przesłuchiwany za złe wyjaśnianie reformy rolnej.

Bibliografia Andrzej Gąsiorowski, Krzysztof Steyer, Tajna organizacja wojskowa Gryf Pomorski, Gdańsk 2010.