Józef Karol Kaczmarczyk (ur. 1 września 1871 w Nowym Targu, zm. 29 czerwca 1951 w KrakowiePolski Słownik Biograficzny, Tom XI, Warszawa 1964–1965 (biogram autorstwa Józefa Zielińskiego).) – polski ksiądz katolicki, teolog i malarz, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, wielokrotny dziekan Wydziału Teologicznego UJ.
Życiorys Syn Franciszka i Katarzyny ze Studentowiczów. W 1890 ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, równocześnie studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Po święceniach kapłańskich w 1894 pracował przez rok w Parafii św. Macieja w Andrychowie, w latach 1895–1901 był kapelanem i kierownikiem szkoły w Schronisku dla Chłopców Księcia Aleksandra Lubomirskiego w Krakowie, w 1899 obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim pracę doktorską z teologii Przedmiot najwyższego szczęścia. W latach 1901–1910 był wicerektorem krakowskiego seminarium duchownego, w 1903 habilitował się na podstawie pracy Ireneusz z Lugdunu, a nasze Ewangelie. Studium krytyczne. Od 1910 pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1917 profesorem zwyczajnym.