Demonizm Zakopanego – artykuł prasowy autorstwa Stanisława Ignacego Witkiewicza pochodzący z 1919 i pierwotnie ogłoszony w dwutygodniku Echo tatrzańskie, a następnie przedrukowany w 1927 w Epoce, która wówczas utworzyła dział tatrzańskiLech Sokół, Zakopane jako przewrotna forma życia, w: Przegląd Humanistyczny, nr 3(390)/2005, s.100-102, ISSN 0033-2194.
Według tezy postawionej przez Witkacego w artykule, Zakopane nie jest zwykłą miejscowością, ale charakteryzuje je potężny genius loci, rodzaj demona, który nadaje mu szczególne piętno. Demon ten należy do postaci złowrogich. W mieście objawia się zatem demoniczna moc, charakteryzowana przez autora artykułu następująco: Demoniczną potęgą nazywamy taką, która włada lub chce władać nami, działając na drapieżne, okrutne i podłe instynkty, które w nas drzemią i czekają tylko sposobności, aby się objawić. Demonizm Zakopanego obdzierać ma ludzi z cienkiej powłoki cywilizacyjnej i obnażać ma sferę pierwotnych instynktów. Osobnicy owładnięci tą mocą ulegają swoistemu ubezwłasnowolnieniu, z podmiotu przekształcając się w przedmiot. Demonizm zakopiański ma naturę ambiwalentną: Dla ludzi słabych Zakopane jest prawie tak zabójcze [...] jak spotkanie z demoniczną kobietą.