Ulica Zamcza we Włocławku w przeszłości była dłuższa niż obecnie i prowadziła do zamku włocławskiego. Również z dawnym zamkiem wiąże się nazwa dawnej wsi i przedmieścia, a obecnie dzielnicy Włocławka - Zazamcze, czyli tereny leżące za zamkiem. Na Zazamczu mieściły się też niektóre z zabudowań zarządzanych przez włodarzy zamku, tj. stajnie i spichlerze. Było to możliwe, bo przedmieście było połączone z zamkiem drewnianym mostem. W 1707 z inicjatywy biskupa Konstantego Felicjana Szaniawskiego "połowę zamku na nowo odbudowano, drugą połowę naprawiono". W latach 1720-1738 na polecenie biskupa Krzysztofa Antoniego Szembeka naprawiono mur obwodowy oraz dwie baszty, a dodatkowo podwyższono część zamku od strony Wisły o piętro oraz wyposażono na nowo wnętrza. Inwentarze z lat 1720 i 1751 informują, że Pałac nadal był otoczony murem z dwiema niewysokimi basztami krytymi dachówką. Wciąż istniał drewniany most na kamiennych filarach prowadzący do zamku. W tym czasie istniała jeszcze wewnętrzna murowana brama. We wnętrzach odnotowano okna szklane lub z błony z ołowiu, malowane piece kaflowe, a także murowane kominy. Pałac posiadał wówczas własny skarbiec. Wokół Pałacu wciąż były m.in. browar, spichlerze i stajnie. W jednej z baszt istniały dwa pomieszczenia więzienne, dolne i górne. Dziedziniec był w całości wybrukowany kamieniami.