Tłumaczenie maszynowe języków migowych stało się możliwe w 1977 roku, kiedy to po raz pierwszy została opracowana metoda literowania słów w języku migowym przy pomocy sztucznej dłoni. Technologie te pozwalają na tłumaczenie języków migowych na formę pisemną i ustną (lub odwrotnie) bez udziału ludzkiego tłumacza. Wynalazcy opracowali produkty na szeroką skalę, aby zmniejszyć zależność od ludzkich tłumaczy. Języki migowe mają inne cechy fonologiczne niż języki mówione, co okazało się być przeszkodą dla programistów. Wykorzystują oni komputerowe rozpoznawanie obrazu i uczenie maszynowe, aby rozpoznawać pewne fonologiczne parametry, charakterystyczne dla języków migowych. Ponadto rozpoznawanie mowy i przetwarzanie języka naturalnego umożliwiają interaktywną komunikację między osobami słyszącymi i niedosłyszącymi. Niektóre z tych technologii są opracowywane przez zespół inżynierów i specjalistów należących do społeczności osób głuchych.