Przyczyny rewolty Wraz z początkiem rządów regenta Araújo Limy nastąpił koniec względnej autonomii, jaką wcześniej cieszyły się prowincje. Bahia nie zaakceptowała polityki centralizacji kraju i stało się to jedną z przyczyn rewolty w 1837 roku.
Do innych przyczyn należały: niezadowolenie z powodu sprawowania przez Portugalczyków wielu wysokich urzędów w Brazylii – niepodległość jeszcze nie okrzepła i silne były nastroje antyportugalskie, uznanie rządów sprawowanych przez regentów za bezprawne i nielegalne, obowiązkowy pobór do wojska – żołnierze mieli być następnie wysłani do walki w Powstaniu Farrapos na południu kraju.
Przebieg rewolty Na czele buntowników stanął lekarz i dziennikarz Francisco Sabino Álvares da Rocha Vieira. Powstanie zmobilizowało głównie klasę średnią, intelektualistów oraz wojsko. Nie brali w nim udziału niewolnicy ani ich właściciele, chociaż na poparcie tych ostatnich liczyli rebelianci. Bunt rozpoczął się w Salvadorze rankiem 7 listopada 1837 roku. Tego dnia Francisco Sabino ogłosił ustanowienie tymczasowej Republiki Bahijskiej (República Bahiense), która miała istnieć do momentu objęcia władzy przez niepełnoletniego jeszcze cesarza Piotra II.