Z biegiem czasu na zachód od obozowych wałów powstała nieufortyfikowana osada cywilna (vicus) zasiedlona przez rodziny wojskowych oraz pracujących dla potrzeb wojska i przez handlarzy. Około 110 r. obóz został zlikwidowany, gdyż ciężar obrony prowincji germańskich oparto na systemie fortyfikacji nadgranicznych. Przyległa osada cywilna o nazwie Nida została uznana za miejscowość i wyznaczona na centrum Civitas Taunensium. Przyczyniło się to do stopniowego rozwoju i powiększania nowego miasta, które w III wieku n.e. zajmowało powierzchnię 45 ha. Posiadało ono forum, teatr, dwie łaźnie i port rzeczny. Funkcjonowały tam liczne świątynie, w tym pięć poświęconych kultowi Mitry, jednakże Nida nie była w pełni ufortyfikowana aż do końca II stulecia. Dopiero wobec rosnącego zagrożenia najazdami plemion germańskich w pierwszych dziesięcioleciach II wieku zbudowano z bloków bazaltu otaczający miasto mur obronny. W latach 60. III wieku Rzym ostatecznie wycofał się z ziem położonych na zachód od Renu, czemu towarzyszyła masowa emigracja mieszkańców miast z tego obszaru na terytorium pozostające nadal pod rzymską władzą. W rezultacie Nida została opuszczona przez mieszkańców. Naziemne pozostałości budynków rozebrano w XV stuleciu na potrzeby sąsiednich miejscowości.