W kolejnych latach pracowała jako fotoreporterka w Polskiej Agencji Prasowej w Warszawie, w firmie „Foto-Service” Kazimiery Funkiewiczowej oraz (jako retuszerka) w Przedsiębiorstwie Wystaw i Targów w Warszawie. Współpracowała (m.in.) z czasopismami: „Architektura”, „Kobieta”, „Stolica”.
W 1952 roku Maria Chrząszczowa została przyjęta w poczet członków Warszawskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Fotografików. W latach 1953–1974 była wykładowcą oraz prowadziła pracownię fotograficzną w katedrze Architektury Polskiej Politechniki Warszawskiej.
Kolekcja fotografii Marii Chrząszczowej znajduje się (m.in.) w zbiorach Muzeum Warszawy oraz w zbiorach Fundacji Archeologii Fotografii.
Wybrane wystawy „Warszawa oskarża” (Warszawa 1945); „Kronikarki” (Warszawa 2011); „Nowa Warszawa 1961–1972”; Galeria Fundacji Archeologii Fotografii (Warszawa 2015); Źródło.
Publikacje (albumy) „Sześcioletni plan odbudowy Warszawy” (1950); „Ogrody polskie Gerarda Ciołka” (1954); „MDM” (1955); „Sandomierz" (1956); „Zamki śląskie Bohdana Querqina” (1957); „Architektura drewniana w Polsce Witolda Krassowskiego” (1961); „Kronikarki. Zofia Chomętowska – Maria Chrząszczowa.