Został wówczas obniżony dach zakrystii, zostały wprawione dwa okna w prezbiterium i sześć okien w nawach bocznych, natomiast przy ścianach frontowych naw zostały zamontowane ciosowe ołtarze: św. Józefa (dzięki staraniom hrabiego L. Wodzickiego) i Matki Bożej (dzięki staraniom księdza proboszcza W. Cymbuła), a polichromia została wykonana przez profesora Juliana Krupskiego ze Lwowa w latach 1910-1911. W latach 1978–1979 polichromia została odnowiona przez Józefa Stecińskiego z Jarosławia. Elektryfikacja i radiofonizacja świątyni została przeprowadzona w 1952 roku. Budowla jest zabytkiem architektury pierwszej grupy jako zespół kościelny (obejmujący kościół, dwie dzwonnice, ogrodzenie, plebania i wikarówka). w świątyni znajduje się osiem obrazów S. Mirysa. Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnobarokowym, mury prezbiterium powstały w stylu gotyckim, trzynawowa, bazylikowa. Wolnostojące kwadratowe wieże, połączone z fasadą wklęsłymi ścianami parawanowymi, wznoszą się na wysokość około 18 metrów. Fasada kościoła posiada dwie kondygnacje i trzy osie oraz jest podzielona trójkątnym przyczółkiem. Elewacja świątyni, dwie wieże zostały wyremontowane w latach 1994–1995.