Czasem w jego iluminacjach zastosowane jest złoto płatkowe.
Przedstawiane postacie mają najczęściej patykowate długie kończyny, spiczaste łokcie i kolana, zakończone trójkątnymi stopami i wielkimi dłoniami, a czasem wielkie głowy. Artysta najczęściej korzystał z kilku stałych typów twarzy, charakterystycznych dla jego warsztatu i będących jego znakiem rozpoznawczym: typ ascetycznego starca, typ młodej niewiasty i typ mężczyzny w sile wieku, powtarzanych wielokrotnie w serii wizerunków królów izraelskich w Biblii Hutterów.Mistrz Biblii Hutterów posługiwał się również kilkoma stałymi sekwencjami czy układami kompozycyjnymi: pierwszy układ związany jest z czeskim stylem charakterystycznym po 1400 roku i dotyczy luźno zawieszonych szat rozpinających się na kanciastych członkach, gdzie kaskady bocznych fałdów zostają zredukowane do jednego fałdu o wężowo przebiegającym rąbku. Drugi charakterystyczny układ wiąże się z postacią klęczącą, odzianą w luźną lub przepasaną suknię dzwonowego kroju. Z pleców opada prosty fałd rurkowy, który załamuje się trójkątnie na stopach owiniętych suknią. Z przodu zawija się ukośnie wokół kolan drugi fałd zakończony niekiedy luźnym językiem draperii. Tego typu układy kompozycyjne używane były innym iluminatorów krakowskich: m.in.