Utwór ten jest bardzo ciekawy, również z punktu widzenia gramatyki hiszpańskiej. Wersy „¿Quién la escribía versos?” czy „¿Quién la mandaba flores por primavera?” uważa się „za najbardziej znane laísmo w historii piosenki hiszpańskiej”, czyli zamiany rodzajnika „le” na „la”. (Jest to cecha charakterystyczna dla średniowiecznej ówczesnej Kastylii, która utrzymała się do dziś w niektórych regionach północnej części kraju). Nie są znane motywy, dla których autorka, świadomie i celowo, użyła tej formy. Dziennikarz Santiago Alcanda w jednym z programów radiowych w Radio 3, wysunął hipotezę, że było to działanie spowodowane „intrygą fabularną tekstu”, a także poparciem autorki dla feminizmu. Z drugiej strony, nie przeszkodziło to jednak artystce w innej piosence pisać i śpiewać „quiero ser peregrino” w formie męskiej. Alcalda zauważył, że w refrenie pieśniarka wkłada słowa w usta słuchającego, prosząc o odpowiedź (dime quién era), co wiąże tekst z wpływami kantabryjskimi i ukłonem w stronę, między innymi kastycyzmu madryckiego (Casticismo madrileño).
Mi querida España Piosenka ta stała się ikoną muzyki hiszpańskiej. Uważana jest za dzieło artystyczne na miarę całych lat 70. i była w intencji krytyką sytuacji społeczno-politycznej Hiszpanii w czasie dyktatury Franco.