Dzieło to jednak pozostało niedokończone, a szkic tekstu zaginął.
W lipcu tego samego roku, na osobiste zaproszenie Marka Oberländera, Jędrusik wziął udział w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale.
Jędrusik opuścił Grupę St-53 15 lutego 1956.
Późniejsza działalność Jędrusikowi marzyło się stworzenie śląskiego Bauhausu, a pierwszym ku temu krokiem miała być produkcja mebli. W drugiej połowie lat 50. założył pracownię mebli wzorcowych, która działała w pustym garażu na podwórku kamienicy przy ul. Rysiej 7 w Katowicach, gdzie wtedy mieszkał z rodziną. Według malarza Zygmunta Stuchlika, który pracował tam jako zaopatrzeniowiec, zakład jednak nie istniał dłużej niż półtora roku, przede wszystkim ze względu na ówczesny biurokratyczny system państwowy, który uniemożliwiał małym pracowniom zawierać bezpośrednich umów ze zleceniodawcami, oraz brak chętnych nabywców „naszych oryginalnych, nie seryjnych mebli”.
Jędrusik był aktywnym członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) i partycypował w licznych wystawach i plenerach. W 1963 roku wystawa Jędrusika w katowickim CBWA została zamknięta przedwcześnie ze względu na cenzurę polityczną.