Ostatnimi właścicielkami Horodna były jego żona Ada i córka Wiera Kondratowicz.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku dobra te, wcześniej należące do powiatu lidzkiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie ujezdu lidzkiego guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Horodno i Podhorodno wróciły do Polski, znalazły się w gminie Aleksandrowo w powiecie lidzkim województwa nowogródzkiego przemianowanej w 1925 roku na gminę Mackiszki, a po jej likwidacji w 1929 roku – w gminie Żyrmuny. Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
24 stycznia 1945 roku około 30-osobowy oddział Armii Krajowej zaatakował znajdującą się we wsi placówkę wywiadu Armii Czerwonej w celu zdobycia broni. Placówka była broniona przez 5 kobiet, spośród których 4 zabito, a jedną raniono. W 1975 roku w centrum wsi odsłonięto pomnik upamiętniający to wydarzenie.
W 1949 roku utworzono kołchoz w byłym majątku. Wieś stała się siedzibą sielsowietu w 1963 roku.