Bazylika Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Jerozolimie – kościół opactwa benedyktynów znajdujący się na wzgórzu, na południe od murów Starego Miasta, obok Wieczernika i Grobu Dawida.
Historia Miejsce to otaczano czcią już we wczesnym chrześcijaństwie, uważając że tu nastąpiło zaśnięcie (śmierć) matki Jezusa Chrystusa. Zaczęto też utożsamiać to wzgórze z górą Syjon, którą to nazwą określano niekiedy sąsiednie wzgórze Ofel.
Na początku IV wieku n.e. Bizantyjczycy zbudowali tu Bazylikę Hagia Sion (Święty Syjon), zniszczoną przez Persów w 614. W XII wieku krzyżowcy wznieśli na pozostałościach wcześniejszej budowli kościół Świętej Marii z Góry Syjon (Santa Maria in Monte Sion), który w 1187 także został zniszczony. Zakonnicy przebywali tutaj do 1524 roku, kiedy wypędzili ich stąd muzułmanie. Następnie, aż do końca XIX wieku to miejsce pozostawało opuszczone. W 1910 z inicjatywy niemieckiego cesarza Wilhelma II wzniesiono tu opactwo i kościół w stylu neoromańskim na wzór katedry w Akwizgranie, podniesiony do rangi bazyliki mniejszej w 1957.